سیاهی برای ذغال

هرکه حالی دارد و دیوانه است         شمع گردش همچو صد پروانه است

روزگار مستیم فرا رسیده است . ای مستان عالم بیائید. زندگی جولانگاهی است که پایانش نزدیک است. ثمره این زندگی منم . دورانی از من گذشته تا بدینجا رسیده ام. تلخ و بدگوارم ، دوست دارید مرا بچشید. شاید همینکه مرا نظاره گر باشید کافیست . عاقبت چون منی این است. صد سال هم که بگذرد ، زیبایی بروز نخواهد کرد. تا خود نخواهی ، نخواهی شد. همت های بلند به جایگاه بلند می رسند ، چون ، خیره آن جایگاهند و به هیچ نمی نگرند جز آن . تو می خواهی در کدامین جایگاه بمانی  ، جایگاه خرد و پوشالی ، پس انتظاری غیر از مورچگان و خوکان نداشته باش ، وقتی خود بیش از این در خواست نداری چه انتظاری می رود. آنچه تو بخواهی خداوند نیز برای تو رقم می زند.

موشکافانه بنگر و در خواست کن ، هرگز خواسته ات را کنار نگذار او خود مهیایش می کند. بشرط آنکه تو کوتاه نیایی ، انتظار معجزه یکباره هم نداشته باش ، صبر پیشه کن ، راه هایش بر تو گشوده خواهد شد. باور نداری؟ امتحان کن ، مگر چه اتفاقی می افتد. امروز زندگیت را بکنی و درباره آرزویت نیز فکر کنی ، به راهکار های رسیدن به آن نیز بیاندیشی. فکر کن که اصلا خواسته ات معقول است یا خیر؟ دست یافتنی است یا خیر؟ در این دنیا و جود دارد یا خیر؟ ، مشروع است یا خیر؟ و خیلی چیز های دیگر ، وقتی خوب فکر کنی ، کاوش کنی افق های جدیدی بروی تو گشوده خواهد شد. خواهی دید که چه زیباست وقتی می اندیشی ، وقتی فکر می کنی .

به همین اوقات محدود نباش ، خودت را محدود نکن ، نه اینکه هر کاری کنی ، بلکه دور نمای زندگیت را برای خودت ترسیم کن ، ببین مسیری که می روی نهایتش چیست؟ کجاست؟ چه زمانی را می طلبد؟ تو اسطوره خواهی شد ، اگر بخواهی . زندگی دیگران را مثل جور چین کنار هم بگذار ، هر یک را با اوضاع خودت بسنج ، ببین و عبرت بگیر . تو می توانی آن باشی که انتظار داری ، فقط فکر و تلاش می خواهد.

« نابرده رنج گنج میسر نمی شود»

فقط خودت را نبین ، دور و اطرافت را نگاه کن ، هر پاره سنگی ارزشمند است ، هر تکه آهنی و حتی آشغال ارزشمند است. صورت های آدم ها را نگاه کن ، همه از یک جنسند ، گوشت و پوست و استخوان ، ببین چقدر گوناگونند. پس محدودیتی نیست . درختان را بنگر چه تنوعی دارند جنس همه شان یکی است . برگ ، شاخه و چوب ، به چه حالت های مختلفی در آمده اند . سنگ های کنار ساحل را دیده ای ، اصلا ساحل دریا را دیده ای ، اگر ندیده ای به ساحل رودخانه ها بنگر ، آب همه از یک ترکیب است ، ببین وقتی به ساحل می خورد چه اشکال متفاوتی رقم می زند. سنگ های ساحل نیز اینگونه اند ، متفاوت ولی از یک مواد. حال به خود نگاه کن ، خوب نگاه کن ، گوشت و پوست و استخوان ، موهایت نریخته ؟ کچل نیستی ؟ شاید دختری و موهای دخترها کمتر می ریزد. خوب نگاه کردی ؟ حالا مرا نگاه کن ، چه فرقی داریم؟ ظاهرمان متفاوت است . من زشت و بدترکیبم و تو زیبا ، شاید هم بر عکس باشد. افکارمان چطور ، تو چگونه ای؟ من چگونه ام ؟ متفاوتیم ، نه ؟ آری می بینی محدودیتی وجود ندارد. نه در شکل های متفاوت منو تو و نه در افکار مان و نه در هیچ چیز دیگر ، از سنگ و چوب و خاک گرفته تا بقیه ، زیرا خداوند نا محدود است. حدودی نمی توان تصور کرد. حال که چنین است ، چرا خود را محدود می کنی ؟ فکر کن ، فکر کن ، اختراع جدید ، کار جدید، هنر جدیدی به نمایش بگذار ، از دیگران استفاده کن ، در باره ایده خود سوال کن ، یک وسیله جدید بساز ، یک شعر جدید بگو ، یک مطلب جدید بنویس ، یک حرف جدید بزن ، نترس تو حالا می دانی که محدودیتی وجود ندارد.

 «رسد آدمی به جایی که بجز خدا نبیند»

البته دنبال منفی نرو ، بد را انتخاب نکن ، خوب را بگزین ، خوش رویی چقدر خوب است. محبت چقدر خوب است. سخت ترین آدم ها هم دوست دارند انیسی بیابند. تکیه کنند . محبت ببینند. محبت کنند. تو چرا نخواهی! بلند شو کاری بکن . بیکار نباش ، حداقل فکر کن و فکرت را بنویس ، ای کاش می شد تمام فکر ها را بروی کاغذ آورد. دید. خوش بحال کسانی که می توانند افکار آدم ها را ببینند. چقدر خوب است ، شاید!! آنوقت دیگر حرف ، کلمه ، جمله معنی نداشت. چه خوب شد چنین نیست. البته گاهی خوب است  ، نه ؟ مثلا وقتی کسی را می بینی یکی «بر و بر»  ترا نگاه می کند ، دوست داری بدانی چرا نگاه می کند. بگذریم ، کجا بودیم؟ حیاط خلوت پاک فکرمان را پاشید به هم .

در شبی که گذشت هیچ حال خوشی ندارم . صورتم شادی ندارد و دلم شاد نیست. نتوانستم شادی آفرین باشم. شادی گزینه خوبی بود که گزیده نشد.